Kuran, tüm Kuran, Kuran dışında hiçbir şey

Tanrı tarafından onaylı tek din "Teslimiyet"tir.

[Kuran 3:19]

Ek 08 - Şefaat Efsanesi

Şefaat Efsanesi
        Günahlarımızın bağışlanması veya arzularımızın yerine getirilmesi için Tanrı’dan başka herhangi birinin bizim adımıza şefaat edebileceğine inanmak, Tanrı’ya ortaklar oluşturmaktır. Bu putperestliktir. Kuran şöyle ilan eder, “Tüm şefaat Tanrı’ya aittir” (39:44) ve “Yargı Günü’nde hiçbir şefaat olmayacaktır” (2:254).
 
     Şefaat efsanesi, milyonlarca insanı puta tapma tuzağına düşürdüğü için Şeytan’ın en etkili hilelerinden biridir. Milyonlarca Hristiyan, İsa’nın kendileri için Tanrı katında şefaat edeceğine inanıyor ve milyonlarca Müslüman da Muhammed’in kendileri adına şefaat edeceğine inanıyor. Sonuç olarak, bu insanlar Muhammed’i ve İsa’yı putlaştırıyorlar.
 
      Şefaat konsepti tamamen mantıksızdır. Muhammed’in şefaatine inananlar, örneğin O’nun Tanrı’dan kendilerini bağışlamasını isteyeceğini ve böylece Cennete kabul edileceklerini iddia ederler. Onlar, Yargı Günü’ndeki Muhammed’i, kendi şefaati için adaylar seçerken hayal ediyorlar. Eğer şefaate inananlara, “Muhammed şefaatini hak edenleri nasıl tanıyacak?” diye sorsanız, size “Tanrı ona söyleyecek!” derler. Bu konsepte göre, bir kişi Muhammed’e gidecek ve ondan şefaatini talep edecek. Ardından Muhammed Tanrı’ya bu kişinin kendi şefaatini hak edip etmediğini soracak. Tanrı ise Muhammed’e o kişinin Cennete gitmeyi hak ettiğini bildirecek. Muhammed daha sonra tekrar Tanrı’ya dönecek ve o insanın Cennete gitmeyi hak ettiğini söyleyecek! Küfür ortadadır; şefaate inananlar, Tanrı’yı putları olan Muhammed’e sekreter yaparlar. Tanrı yüceltilsin.
 
     Kuran en doğru kitap olduğundan, Cennetteki herkesin sevdikleri adına şefaat edeceği gerçeğini kabul eder: “Lütfen Tanrım, annemi Cennete kabul et.” Bu şefaat, o kişinin annesinin Cennete gitmeyi hak etmesi durumunda işe yarayacaktır (2:255, 20:109, 21:28). Dolayısıyla, bu şekilde gerçekleşecek olsa da şefaat tamamen yararsızdır.
 
           
    Kuran’dan öğreniyoruz ki Tanrı’nın sevgili kulu İbrahim, babası adına şefaat edemedi (9:114). Nuh, oğlu adına şefaat edemedi (11:46). Muhammed, amcası (111:1-3) veya akrabaları (9:80) adına şefaat edemedi. Herhangi birine, bir peygamberin veya bir azizin bütünüyle yabancı olduğu biri adına şefaat edeceğini düşündüren nedir?! Bakınız: 2:48, 123; 6:51, 70, 94; 7:53; 10:3; 19:87; 26:100; 30:13; 32:4; 36:23; 39:44; 40:18; 43:86; 53:26 & 74:48. Muhammed’in şefaati 25:30’dadır.
Eklere Geri Dön

Site Haritası


Copyright © 2019 - Teslimolanlar.org Unknown